Serena Maneesh – S/T

Tekst: Bjørn Tore Birkeland (Hentet fra arkivet til All in Black)

Serena Maneesh er ute med ein fullengdar – noko eg trur kan bli ei svært populær plate denne hausten! DÃ¥ eg sÃ¥g Serena Maneesh live i sommar syns eg det var bra, men eg datt litt av lasset underveis.  Men eg hadde likevel ein idé om at eg kunne lika det bedre nÃ¥r eg fekk høyra det pÃ¥ plate – og det hadde eg heilt rett i!  Det fins mange stemningar i livet og alle har ein viss musikk som passar best til. Det er visse typar musikk eg liker best live, og visse typar eg liker best pÃ¥ plate.  Eg merker med ein gong at dette er slik musikk som er heilt perfekt nÃ¥r ein ligg heime i senga og bare høyrer etter, eller nÃ¥r ein er ute og reiser og har musikken som soundtrack nÃ¥r verda reiser forbi vinduet.

Dette er ei flott plate.  Som heilheit fungerer ho glimrande.  Sangane er bygde mektig opp og glir vakkert over i kvarandre.  Ein gÃ¥r gjennom heile spekteret frÃ¥ det heilt rolege til det harde.  Det er til tider lange svevande parti med – ja lyd, men det lagar ei fin stemning.  Men plata har ogsÃ¥ fleire fine sangar som fungerer veldig bra enkeltstÃ¥ande.  Mine favoritt er den flotte «Don’t come down here» og den veldig poppa «Sapphire Eyes.» Skal eg prøva og skildra musikken sÃ¥ er ikkje det sÃ¥ lett, men om ein lager eit skjeringspunkt mellom twee-pop, klassisk gitar-rock, noise-rock og art-punk sÃ¥ trur eg kanskje ein nærmer seg noko.  Men nÃ¥r alt kjem til alt sÃ¥ meiner eg at Emil Nikolaisen har klart Ã¥ laga sitt eige uttrykk.  Ingenting er jo heilt nytt lenger, men det er langt i frÃ¥ Ã¥ vera kopiert til Ã¥ vera inspirert av.  Eg syns dette er ganske sÃ¥ originalt og fortener ros for det!  Eg trur denne plata kjem til Ã¥ ganske mykje pÃ¥ spelaren her pÃ¥ mørke haustkveldar, og eg kan ikkje forstÃ¥ anna enn at dette mÃ¥ vera ei av dei mest interessante norske utgjevingane i Ã¥r.

Honeymilk Records, Release: 29. august, 2005

Diskutèr All in Black i forumet.